Szukaj w serwisie
O nas Administracja Pracownie Kliniki Poradnie specjalistyczne KLINIKA ZDROWEGO SERCA Wydarzenia Konferencje Wydawnictwo Biblioteka Fundacje Stowarzyszenia
Aktualności Kronika SCCS Wyróżnienia Akredytacja ISO Ankiety Opinie Pressroom Galeria Konkursy Praca Przetargi Dojazd Kontakt

Rozwój diagnostyki inwazyjnej

Rozwój diagnostyki inwazyjnej w Śląskim Centrum Chorób Serca (WOK) w Zabrzu

W roku akademickim 1983/84 ówczesny Rektor Śl.A.M.
prof. dr hab. med. Franciszek Kokot zaproponował
prof. dr hab. med. S. Pasykowi zorganizowanie nowej
placówki kardiologicznej w Zabrzu.

Po przyjęciu tej propozycji i powrocie do kraju z pobytu służbowego w USA Wojewoda Katowicki powierzył
prof. dr hab. med. S. Pasykowi zorganizowanie od podstaw ośrodka kardiologicznego, w nowo wybudowanym budynku, mianując Go z dniem 1 X 1983 r. Dyrektorem Wojewódzkiego Ośrodka Kardiologii w Zabrzu.

Objęcie kierownictwa Kliniki Kardiochirurgii w ramach WOK zostało przez prof. S. Pasyka zaproponowane doc. dr hab. med. Zbigniewowi Relidze.

Od 1 IV 1984r. na bazie Wojewódzkiego Ośrodka Kardiologii
w Zabrzu rozpoczęła działalność IV Katedra i Klinika Kardiologii
(w jego nowej siedzibie przy ul. Szpitalnej 2), a od 1987 r.
w wyniku zmian organizacyjnych Śląskiej Akademii Medycznej jako I Katedra i Klinika Kardiologii.

Kierownikiem IV Katedry i Kliniki Kardiologii był prof. Stanisław Pasyk, który w 1987 r. został powołany na kierownika I Katedry
i Kliniki Kardiologii.

Pierwszych pacjentów Klinika Kardiologii przyjęła 15 sierpnia 1984r. w nowej siedzibie Wojewódzkiego Ośrodka Kardiologii
w Zabrzu.

Rok 1984 to wybór i zakup najbardziej odpowiedniej aparatury medycznej dla całego WOK-u, w tym Pracowni Hemodynamiki. Pracownia Hemodynamiki dysponująca dwoma salami do diagnostyki inwazyjnej układu krążenia oraz jedną salą do badań elektrofizjologicznych, została zaprojektowana i wyposażona
w najnowocześniejszą na owe czasy aparaturę do wykonywania zabiegów cewnikowania serca:

- Poly–C – dwie płaszczyzny – f. Philips
- Diagnost ARC – jedna płaszczyzna – f. Philips
- strzykawki automatyczne Mark IV f. Medrad
- miernik rzutu minutowego serca
- aparaturę do diagnostyki subtrakcyjnej ADAC
- system komputerowy i monitorujący f. Hewlett-Packard
- 2 przewoźne aparaty BV – 25 f. Philips
- defibrylatory
- aparaty do kontrpulsacji wewnątrzaortalnej
- aparatura do oceny gazometrii i saturacji krwi.

Wraz z tworzeniem przez Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Kardiologii poszczególnych pracowni została powołana do życia Pracownia Elektroniczna, której głównym celem działania była pomoc w doborze sprzętu niezbędnego w innych pracowniach – oddziałach WOK, konserwacja i czuwanie nad sprawnym działaniem posiadanej aparatury oraz szkolenie personelu
w „kulturze technicznej” obsługi sprzętu.

Kierownikiem Pracowni Elektronicznej został mgr inż. Henryk Ustrzycki, a jego zastępcą
mgr inż. Jan Wójcik. Oni to w głównej mierze, własnymi siłami przyczynili się do zainstalowania i uruchomienia zakupionej aparatury hemodynamicznej, co pozwoliło Ośrodkowi zaoszczędzić istotne kwoty pieniężne i przeznaczyć je na zakupienie innego, niezbędnego sprzętu do wykonywania zabiegów cewnikowania serca. Instalacji i uruchomienia Pracowni dokonano w ciągu jednego miesiąca.

W ramach Pracowni Hemodynamiki działała Pracownia Elektrofizjologii pod kierunkiem dr Zbigniewa Kalarusa. Jako odrębna jednostka wyodrębniona została w 1993 r.
W pierwszym okresie działalności Pracowni Elektrofizjologicznej badania diagnostyczne i zabiegi terapeutyczne wykonywane były przez dr med. K. Barę, dr med. P.Kopcia, dr med. Z. Kalarusa,
dr med. M.Gąsiora, lek. med.O Kowalskiego.

W początkowym okresie działania zespół
Pracowni Hemodynamiki WOK stanowili:

dr med. Władysłąw Pluta
lek. n.med. Andrzej Lekston
lek. med. Krzysztof Bara
lek. med.Bogdan Borkowski
dr med.Paweł Kopeć

Zespół ten zajął się szkoleniem od podstaw średniego personelu medycznego w zakresie diagnostyki hemodynamicznej chorych,
a w następnych latach również szkoleniem młodych lekarzy podejmujących pracę w tejże pracowni.

Pierwsze zabiegi hemodynamiczne w nowo otwartej Pracowni wykonano 2 września 1985r. W 1985 r. zaczęto stosować trombolizę selektywną, dowieńcową w świeżym zawale mięśnia sercowego.

Cewnikowanie serca w ostrym zawale mięśnia sercowego pozwoliło poznać anatomię naczyń wieńcowych u tych chorych,
a tym samym ustalić strategię dalszego postępowania, skrócić czas pobytu chorego w szpitalu, ograniczyć koszty leczenia.
Poszerzono współpracę naukowo-szkoleniową z szeregiem ośrodków kardiologicznych w kraju i za granicą.

Wynikiem tej współpracy były pierwsze zabiegi przezskórnej śródnaczyniowej plastyki tętnic wieńcowych (PTCA) wykonane
w listopadzie 1985 r. (lek. med. Andrzej Lekston , lek. med. Bogdan Borkowski) pod nadzorem dr. med. Waldemara J. Wajszczuka z Sinai Hospital Detroit, USA.

Od 1986 r. wykonujemy również zabiegi przezskórnej śródnaczyniowej plastyki tętnic nerkowych (PTRA) u chorych
z nadciśnieniem naczyniowo-nerkowym (lek med. A.Lekston).

Wprowadzono stałą terapię chorych z zawałem serca, niestabilną chorobą wieńcową, groźnymi dla życia
zaburzeniami rytmu serca i innymi stanami bezpośredniego zagrożenia życia – Klinika pełni całodobowe, ostre dyżury kardiologiczne.

W 1977 r. powstała w Zabrzu i działa do tej pory karetka kardiologiczna „K”. Wzorując się na Zabrzu również inne miasta
w Polsce wprowadziły później tę formę szybkiej fachowej pomocy chorym.

Dyżury w karetce kardiologicznej pełnili lekarze pracujący
na co dzień w Klinice Kardiologii. Wieloletnie doświadczenia pozwalają pozytywnie ocenić to przedsięwzięcie. Skrócił się bowiem czas oczekiwania na lekarza, rozszerzono znacznie możliwości diagnostyczne i terapeutyczne rozpoznawane już
w domu chorego i kontynuowane podczas transportu. Skrócono
w ten sposób czas od rozpoznania do wdrożenia diagnostyki inwazyjnej.

W czerwcu 1987 r. wprowadzono w Pracowni Hemodynamiki 24-godzinny system pracy, co pozwoliło racjonalniej wykorzystać drogą aparaturę, zwiększyć ilość zabiegów oraz zakres pomocy chorym, zwłaszcza w stanach zagrożenia życia w ostrej fazie zawału mięśnia sercowego.

W 1986 r. rozwinięto nowe metody diagnostyczne i terapeutyczne, tj. metodę przezskórnej angioplastyki wieńcowej w leczeniu zawału zagrażającego oraz w przewlekłej chorobie wieńcowej, przezskórną angioplastykę wieńcową po nieskutecznym leczeniu trombolitycznym,
w 1987 r. - przezskórną angioplastykę wieńcową jako metodę pierwotną w zawale serca u chorych z przeciwwskazaniami do leczenia trombolitycznego, a 30 X 1990r. wdrożono implantację stentów do tętnic wieńcowych.

W następnych latach do zespołu dołączyli: lek. med.Sylwia Puchrowicz (w 1988r., obecnie w USA), lek. med. Grażyna Cichocka (w 1988r., obecnie w USA), lek. med. Paweł Buszman,(obecnie Śląski Ośrodek Kardiologii w Katowicach)
lek. med. Roman Twardowski (obecnie w Śląskim Ośrodku Kardiologii w Katowicach) lek. med. Klaudiusz Kokot (obecnie
w Niemczech), lek. med. Hubert Krupa, lek. med. Zbigniew Kalarus, lek. med. Arkadiusz Derkacz (obecnie kierownik Pracowni Hemodynamiki we Wrocławiu), lek. med. Mariusz Gąsior, lek. med. Jarosław Fedorowski (po nostryfikacji dyplomu wyjechał służbowo do USA w ramach 5-letniego programu szkoleniowego), lek. med. Tomasz Wąs, lek. med. Piotr Chodór, lek. med. Janusz Szkodziński, lek. med. Rafał Wojnar, lek. med.Andrzej Wnęk.

W 1988r. zabiegi w Pracowni Hemodynamicznej uzupełniono
o cewnikowanie dzieci, które w pierwszym okresie wykonywała lek. med. Sylwia Puchrowicz, a następnie lekarze z Kliniki Kardiologii Dziecięcej (dr Magdalena Kowalska, dr Małgorzata Szkutnik).

Rozszerzono współpracę naukowo-szkoleniową z ośrodkiem kardiologicznym Deborah Heart and Lung Center, Browns Mills, USA, gdzie przeszkolono szereg lekarzy, m.in.
z zakresu hemodynamiki:

Andrzeja Lekstona (1987)
Bogdana Borkowskiego (1988)
Andrzeja Rowińskiego (1988)
Beatę Średniawę (1988)
Katarzynę Wencel (1988)
Pawła Buszmana (1988)
Jacka Juszczyka (1988)
Sylwię Puchrowicz (1988)
Grażynę Cichocką (1988)
Tomasza Kukulskiego (1989)

W 1989r. w Pracowni Hemodynamiki rozszerzono zakres
metod terapeutycznych o koronaroplastykę z użyciem balonowego cewnika perfuzyjnego, jako kolejny etap leczenia chorych w przypadkach powikłań planowanej koronaroplastyki,
a w 1991 r. u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego (po nieskutecznej trombolizie i/lub PTCA zużyciem standardowych cewników).

W szczególnie ciężkich rokowniczo przypadkach u chorych
z istotnymi zmianami zawężającymi światło naczyń wieńcowych,
u których zabieg operacyjny obarczony był zbyt dużym ryzykiem, w 1989 r. wprowadzono metodę z zastosowaniem krążenia pozaustrojowego (cardiopulmonary support) w warunkach Pracowni Hemodynamicznej jako zabezpieczenie przezskórnej koronaroplastyki wieńcowej.

W wyniku nawiązania współpracy z Catharina Hospital
w Eidhoven w 1990r. , przeprowadzenia cyklu szkoleń naszego zespołu w Eindhoven i Zabrzu założono pierwsze stenty do naczyń wieńcowych pod nadzorem dra Hansa Bonniera i dra M.El Gammala w Pracowni Hemodynamiki WOK.

Wdrożenie nowych metod leczenia w istotny sposób zmniejszyło liczbę powikłań w przebiegu zabiegów PTCA oraz we wczesnej
i odległej fazie zawału serca.

Jesienią 1989r. pod nadzorem dra Teodora Schreiberga z Ann Arbor, Michigan, USA, wykonano pierwsze zabiegi walwuloplastyki zastawki dwudzielnej techniką dwubalonową, a w roku następnym (1990) techniką jednobalonową cewnikiem Inoue.

W 1991 r. do zespołu dołączyli:
lek. med. Janusz Prokopczuk,
lek. med. Marek Kondys
w 1993 r. lek. med. Violetta Kowalik,
w 1994 r. lek. med. Grzegorz Rozmus,
w 1995 r. lek. med. Oskar Kowalski,
w 1996 r. lek. med. Marcin Świerad oraz
w 1998r. lek. med. Przemysław Trzeciak
lek. med. Marek Gierlotka.

W 1992 r. w Pracowni Hemodynamiki wprowadzono metodę ultrasonograficzną, śródnaczyniową (IVUS) ocenę światła tętnic wieńcowych a w roku następnym tętnic nerkowych.

Staż szkoleniowy w Catharina Hospital
w Eindhoven odbyli:


dr med. Zbigniew Kalarus,
1994: szkolenie z zakresu elektrofizjologii i kardiologii interwencyjnej

dr med. Hubert Krupa
1991: szkolenie z zakresu koronaroplastyki, aterektomii wieńcowej oraz stentów,
1994: szkolenie z zakresu koronaroplastyki, aterektomii wieńcowej oraz stentów,

dr med. Andrzej Lekston
1994: szkolenie z zakresu koronaroplastyki, aterektomii wieńcowej oraz stentów.

Aktualnie przebywa w tamtejszym Ośrodku, w ramach stypendium ESC dr med. Hubert Krupa.

Ponadto zagraniczne staże szkoleniowe odbyli:

dr med. Paweł Buszman
1992: „Up-to date cardiology and cardiac rehabilitation”,
Benedikt Kreutz Rehabilitationzentrum, Bad Krozingen, Niemcy,
1994: stypendium Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego, Departament of Invasive Cardiology, Royal Brompton Hospital, Londyn, Wielka Brytania,

dr med. Arkadiusz Derkacz
1991: szkolenie z zakresu kardiologii inwazyjnej w ramach stypendium WHO, American Hospital of Paris, Francja

dr med. Zbigniew Kalarus
1993: szkolenie z zakresu elektrofizjologii w Skojby University Hospital, Arhus, Dania

dr med. Władysław Pluta
1981 – 1982: roczny staż naukowy w zakresie kardiologii eksperymentalnej I klinicznej, University of Michigan,
Anna Arbor, USA

lek. med. Janusz Prokopczuk
1993: staż z zakresu elektrofizjologii klinicznej w Skojby University Hospital, Arhanus,Dania

lek. med. Tomas Wąs
1991: szkolenie z zakresu kardiologii inwazyjnej w ramach stypendium WHO, w American Hospital of Paris, Francja.

Stały wzrost liczby chorych poddawanych leczeniu
z zastosowaniem coraz nowszych technik z zakresie
kardiologii interwencyjnej wymagał w naszym Ośrodku
powołania Przyklinicznej Poradni Kardiologicznej, której
celem jest poszpitalna kontynuacja leczenia chorych oraz śledzenie wyników wczesnych i odległych takiego postępowania.

Mając na uwadze coraz większą ilość wykonywanych zabiegów cewnikowania serca, związaną m.in. ze zmianą systemu pracy
w poradnictwie, wprowadzeniu toru diagnostycznego, wiążącego się z koniecznością wykonania badania hemodynamicznego
w dniu przyjęcia chorego do Kliniki oraz znaczny, zużyciem przestarzałej już aparatury, istnieje potrzeba zakupu aparatury hemodynamicznej najnowszej generacji.

W 1994-95 r. miały miejsce bardzo liczne awarie tej
wysłużonej już aparatury, z koniecznością pilnego wzywania serwisu technicznego i związanych z tym bardzo wysokich kosztów naprawy.

Pomimo tak trudnej sytuacji i sprawnej praktycznie w 1995 r. tylko jednej sali, wykonano w tym okresie 2 716 zabiegów,
w tym 1 784 koronarografii oraz 459 zabiegów PTCA. Należy zwrócić uwagę na fakt, że 54% hospitalizowanych w Śląskim Centrum Chorób Serca chorych pochodzi spoza województwa katowickiego.

W 1999r.zakupiono najnowszej generacji aparaturę
do cewnikowania serca Philips Integris H5000C z systemem monitorującym Schwartzer Cardis 5000/Cardas 5000,
a w roku następnym Philips Integris CV5000 z systemem monitorującym Schwartzer Cardis 5000.

Zaspokojenie w/w potrzeb pozwoli na dalsze zwiększenie liczby wykonywanych zabiegów, szkolenie nowych kadr, jak również przyczyni się do dalszego wzrostu aktywności naukowej Kliniki.

Kierownikami Pracowni Hemodynamiki w poszczególnych okresach byli:

- dr med. Władysław Pluta 1984 – 1987
- dr med. Paweł Buszman 1987 – 1992
- dr med. Andrzej Lekston 1992 – do nadal
/\
SCCS na Facebook'u

Fundacja Śląskiego Centrum Chorób serca

KRS 0000219230



Podaruj 1% Podatku

Dziękujemy za pomoc
Chorym i naszemu Szpitalowi