Szukaj w serwisie
O nas Administracja Pracownie Kliniki Poradnie specjalistyczne KLINIKA ZDROWEGO SERCA Wydarzenia Konferencje Wydawnictwo Biblioteka Fundacje Stowarzyszenia
Aktualności Kronika SCCS Wyróżnienia Akredytacja ISO Ankiety Opinie Pressroom Galeria Konkursy Praca Przetargi Dojazd Kontakt

Sportowa przygoda - Tadeusz Bujak

12 czerwca 2002 roku o godzinie 3.2o na parking przed barakiem administracji Śląskiego Centrum podjeżdża 20 osobowe "Iveco". Jest nas z kierowcą 15 osób, więc możemy zrezygnować z przyczepy i upychamy bagaże w ostatnim rzędzie siedzeń. Problemy są tylko z rowerem Mariana, który będzie na nim startował w wyścigu kolarskim. Bernard też zgłosił się do wyścigu, ale ma nadzieję, że sprzęt otrzyma na miejscu. Kamila długo się żegna z zaniepokojonym ojcem i bus może ruszać w podróż.

Godz. 17.00 - przed budynkiem ratusza w Klagenfurcie rozstawiono w rzędach kilkaset krzeseł, na których siedzą uczestnicy zawodów. Dookoła tłum mieszkańców miasta. Na mównicę wchodzi premier Karyntii - Jorg Heider. Wśród zebranych poruszenie, które wycisza się w trakcie przemówienia. Heider pozdrawia zawodników i mówi o tym, że Karyntia będzie się starać o organizację olimpiady zimowej, a te zawody są traktowane jako sprawdzian sprawności organizacyjnej miejscowych działaczy.

Po przemówieniach i oficjalnym otwarciu oraz po części artystycznej udajemy się do stojącego obok olbrzymiego, o powierzchni 700 metrów kwadratowych, namiotu na kolację- nazywaną obiadem. Znajdujemy dwa stoły oznaczone polskimi flagami. Obfity bufet : stoły z wędlinami, serami i sałatkami, z ciepłymi daniami, owocami i deserami. Można nabierać do woli, ale napoje są płatne. Najtańszy - mała butelka wody mineralnej kosztuje 1,5 Euro tj. 6 złotych. Nasi są zmartwieni wydatkami których nie przewidywali. Wieczorem zebranie komitetu organizacyjnego. Dowiadujemy się, że do startów trzeba dysponować własnym sprzętem. A więc Bernard nie wystartuje w wyścigu kolarskim i musimy kupić paletki do tenisa stołowego. Mieszkamy w hotelu "Trigon" - zajmującym dwie najwyższe kondygnacje czteropiętrowego biurowca. Niektórzy z naszych po raz pierwszy w życiu śpią w hotelu 4 gwiazdkowym. Fotografuj~ się w łazienkach.

Z recepcjonistką porozumiewamy się bez trudności - po polsku. Małgosia pracowała w biurze podróży i w trakcie wyjazdów służbowych poznała Austriaka, swojego obecnego męża. W Klagenfurcie mieszka od dwóch lat.

Rano pierwsza konkurencja - badminton. Sklepy są jeszcze zamknięte, więc nie zdążyliśmy kupić rakietki. Może i dobrze, bo zawodnicy z innych krajów dysponują najwyższej klasy sprzętem profesjonalnym - tytan, włókno węglowe i specjalny naciąg. W hati swoje produkty reklamują firmy produkujące rakiety i lotki, za ceny od których można dostać zawrotu głowy. Beata od razu trafia na zawodniczki z Niemiec i Anglii - trenujące w klubach, pod opieką trenerów. Niestety profesjonalna, pożyczona rakieta niewiele pomaga i nasza badmintonowa jedynaczka odpada w eliminacjach.

Po południu siatkówka. Na prośbę organizatorów, nasza szóstka otrzymuje "wsparcie" w postaci bardzo sympatycznej Szwajcarki po transplantacji płuc, która indywidualnie przyjechała z mężem do Klagenfurtu i marzy o tym, aby uczestniczyć w zawodach.

Nasi walczą na parkiecie bardzo dzielnie - przegrywają wprawdzie dwa mecze (z późniejszymi: mistrzem i dzieciństwie na drzwiach wyjmowanych z zawiasów.

Zawody lekkoatletyczne trwają przez cały dzień, gromadząc liczną rzeszę zawodników i sporą widownię. Kibice większości drużyn ponownie przyszli zflagami narodowymi, czapeczkami, szalikami, dzwonkami i innymi akcesoriami, bez których dzisiejszy kibic nie wyobraża sobie imprezy sportowej. My niestety mamy tylko własne gardła, ale za to towarzyszymy naszym bezpośrednio na boisku, chociaż organizatorzy kręca nosami. Zdobywamy kolejne dwa medale - Beata już drugi - tym razem brązowy w pchnięciu kulą, a Kazimierz srebrny w skoku wzwyż.
We wszystkich konkurencjach widoczne jest zróżnicowanie poziomów. 0 ile jedni zaciekle walczą o miejsce i jak najlepszy wynik, to inni za sukces uważają sam start i ukończenie konkurencji. Nie może być jednak inaczej, jeżeli jedni są objęci systemem treningów,obozów szkoleniowych i zawodów krajowych, a inni nigdy nie startowali w żadnych zawodach.

Kiedy wracamy na trybunę, zatrzymuje nas elegancka, nobliwa starsza pani, jak się okazuje żona pana Wiesbauera - brata prezesa austriackiego stowarzyszenia transplantacji i głównego organizatora. FrauWiesbauer posługuje się piękną polszczyzną - pochodzi z Łodzi i pomimo wieloletniego pobytu w Austriiutrzymuje kontakty z krajem swojego dzieciństwa.

W międzyczasie jeszcze jedna atrakcja w postaci rejsu po najcieplejszym alpejskim jeziorze - Wortersee.

Wieczorem uroczysty bankiet - elegancki aż do bólu. Najpierw oficjalne przemówienia - podziękowania, pożegnania itd.. Potem występy zespołów artystycznych (tak trochę jak na akademii ku czci..). I wreszcie kolacja i muzyka do tańca. Wykwintne dania dość przeciętne w smaku ale wspaniale wyglądającena półmiskach i talerzach. I ten sam problem, który już wcześniej gnębił naszych kolegów - płatne napoje. Nie tylko wino i piwo, ale także woda mineralna i soki. Zabawa powoli się rozkręca - najlepiej (i najgłośniej) bawią się Anglicy i Niemcy.
Naszą najmłodszą medalistkę porywa i przetrzymuje przez sporą część wieczoru Szkot w spódniczce. Później stało się to okazją do licznych ale myślę, że niezbytdokuczliwych żartów.
Następnego dnia, zaraz po śniadaniu pakujemy się i zbieramy do wyjazdu. Małgosia przyszła naspożegnać razem z mężem i synkiem. Przez te parę dni zdążyła zaprzyjaźnić się z naszą grupą i teraz nawet nie stara się ukrywać łez. Jeszcze ostatni rzut oka na Klagenfurt i wracamy do Polski.
Na austriacko-czeskiej granicy korek - długa kolejka, na poczatku której celnicy dokładnie przetrząsają kilka autobusów z Koreańczykami. Zanosi się nakilkugodzinne stanie w upalnym słońcu - nigdzie dookoła ani kawałka cienia, a temperatura dobrze powyżej 30 stopni. Idziemy do pograniczników, przedstawiamy się i wyjaśniamy skąd jedziemy. Chwila namysiu inagle jeden mówi "jak macie złoty medal, to was przepuścimy bokiem". Zaoszczędziliśmy kilka godzin.

Późnym wieczorem jesteśmy w Zabrzu - koniec przygody. Teraz pozostały tylko zdjęcia, medale iwspomnienia z imprezy, która w jednym miejscu zgromadziła z całej Europy ponad 500 osób po transplantacji serca lub płuc. Zobaczyliśmy jak sobie radzą w innych krajach i ze zdziwieniem dowiedzieliśmy się, że wgruncie rzeczy mają w większości identyczne problemy. Jednocześnie mogliśmy wziąć udział w imprezie, która dobitnie pokazała, że po przeszczepie można żyć aktywnie, uprawiając szereg (dozwolonych) dyscyplin sportowych. Ważną wskazówką były dla nas doświadczenia organizacyjne - zwłaszcza z Wielkiej Brytanii,Finlandii i Niemiec, gdzie zajęcia sportowe są ujęte w formalne ramy, dzięki czemu uczestniczy w nich większość pacjentów. Musimy podjąć kroki o stworzenie podobnego systemu w Polsce.


Tadeusz Bujak

/\
SCCS na Facebook'u

Fundacja Śląskiego Centrum Chorób serca

KRS 0000219230



Podaruj 1% Podatku

Dziękujemy za pomoc
Chorym i naszemu Szpitalowi