Szukaj w serwisie
O nas Administracja Pracownie Kliniki Poradnie specjalistyczne KLINIKA ZDROWEGO SERCA Wydarzenia Konferencje Wydawnictwo Biblioteka Fundacje Stowarzyszenia
Aktualności Kronika SCCS Wyróżnienia Akredytacja ISO Ankiety Opinie Pressroom Galeria Konkursy Praca Przetargi Dojazd Kontakt

Rozważania przy łóżku chorego - Helena Zakliczyńska

Zanim uda nam się uratować życie jednej osobie – inna musi odejść. Ten zasadniczy wymiar transplantacji jest bodaj najtrudniejszym do zaakceptowania. Dla biorcy narządu, dla rodziny i dla lekarza. Zatrzymajmy się w skupieniu przy łóżku zmarłego. W tym miejscu medycyna poniosła porażkę. Jednocześnie rodzi się nadzieja na uratowanie innego życia.

Aby nie pozostała tylko nadzieją potrzebna jest akceptacja tych, którzy w najbardziej nieoczekiwanym momencie stają wobec wielkiej tragedii, bólu i samotności. Odchodzi osoba bliska, kochana, niezastąpiona, jedyna. Jak w takiej chwili mamy wyjść poza swoje cierpienie i rozpacz? Tu wyłania się prawdziwy wymiar człowieczeństwa, w którym nie tylko my jesteśmy ważni, ale powinniśmy poczuć się członkami ogólnoludzkiej wspólnoty. Zostawić swój ból i posłuchać lekarza, który nie może już pomóc naszemu bliskiemu, ale, dzięki któremu będziemy mogli odnaleźć jego cząstkę w przypadkowo spotkanej na ulicy osobie.

Posłuchamy i może znajdziemy w tym spokój. Pomyślimy o tym, o czym myślałby nasz bliski – czy chciałby pomóc choremu człowiekowi? Innemu, potrzebującemu, bliźniemu. Wsłuchajmy się w siebie. Wykrzyczymy swój ból i samotność, a za chwilę popatrzymy z nadzieją w przyszłość.
Podejdźmy do łóżka tego, który z nadzieją czeka na nowe życie. Spójrzmy na świat jego oczami. Porozmawiajmy z nim, z jego rodziną. I bądźmy spokojni, że nasz bliski tego właśnie by chciał, a my o tym powiemy lekarzowi. Temu, który nam pomógł zobaczyć nasze nowe oblicze.

Helena Zakliczyńska

/\
SCCS na Facebook'u

Fundacja Śląskiego Centrum Chorób serca

KRS 0000219230



Podaruj 1% Podatku

Dziękujemy za pomoc
Chorym i naszemu Szpitalowi