Szukaj w serwisie
O nas Administracja Pracownie Kliniki Poradnie specjalistyczne KLINIKA ZDROWEGO SERCA Wydarzenia Konferencje Wydawnictwo Biblioteka Fundacje Stowarzyszenia
Aktualności Kronika SCCS Wyróżnienia Akredytacja ISO Ankiety Opinie Pressroom Galeria Konkursy Praca Przetargi Dojazd Kontakt

PERFUZJONIŚCI

Perfuzjoniści, są jedną z najmłodszych, ale jednocześnie prężnie i szybko rozwijających się grup zawodowych, korzystających z najnowszych osiągnięć i rozwiązań technicznych. Obecnie w Polsce jest to grupa ok. 120 osób, składająca się z absolwentów medycznych studiów zawodowych oraz innych szkół o profilu medycznym.

Brak oficjalnego zawodu perfuzjonisty i umocowania prawnego, spowodował zamiar utworzenia Polskiego Stowarzyszenia Perfuzjonistów.

W 1991r. powstaje stowarzyszenie, a w 1992r. ukazuje się zarządzenie MZiOS, uwzględniające zawód perfuzjonisty w taryfikatorze kwalifikacyjnym. Pierwszy egzamin dla perfixzjonistów, dający tytuł "Dyplomowanego Perfuzjonisty w Kardiochirurgii" odbył się w 1993r. egzaminy odbywają się raz w roku. Każda osoba ubiegająca się o dopuszczenie do egzaminu, musi odbyć min. dwuletnie szkolenie w zespole perfuzjonistów oraz wykonać min. 200 krążeń pod nadzorem dyplomowanego perfuzjonisty, uczestniczyć w szkoleniach i zjazdach organizowanych przez Polskie Stowarzyszenie Perfuzjonistów i Fundację Rozwoju Kardiochirurgii. W 1995r. PSI' zostało przyjęte do Europejskiego Stowarzyszenia Perfuzjonistów.

Koncepcja wspomagania krążenia krwi poza organizmem pojawiła się około dwustu lat temu. W połowie XIX wieku Brown-Sequard (1858) wykonał perfuzję odciętej kończyny zwierzęcej własną krwią i udało mu się uzyskać w niej czynność odruchową.

Koncepcja pozaustrojowego natleniania krwi pojawiła się nieco później. Kilku badaczy wykazało, że przepuszczenie przez krew pęcherzyków powietrza "arterializuje" ją. Wkrótce potem Frey i Gruber (1885) skonstruowali pierwsze "płuco-serce". Następnie w 1895r. Jacob użył zwierzęcych płuc jako oksygenatora (tzn. urządzenia do zwiększania wysycenia krwi tlenem). Już w połowie XIX w. wiedziano, że aby krew płynęła w układzie wymuszającym perfuzję poza ustrojem, należy wyeliminować powstawanie skrzepów. Początkowo osiągano to wytrącaniem z krwi włóknika, ale dopiero w roku 1916, kiedy McLean odkrył heparynę, nastąpił prawdziwy postęp w sztucznej perfuzji narządów.

Skonstruowanie odpowiedniej pompy sprawiło naukowcom znacznie więcej trudności niż wynalezienie oksygenatora. Początkowo używano gumowych balonów i różnych mechanizmów, ale dopiero wynalezienie przez DeBakey'a pompy rolkowej umożliwiły prawdziwy rozwój perfuzji pozaustrojowej. Wielu naukowców z całego świata pracowało nad doskonaleniem technik krążenia pozaustrojowego, ale wprowadzenie perfuzji pozaustrojowej do praktyki klinicznej zawdzięczamy dwóm badaczom- Kolfl'owi i Gibbonowi. Kolfl' (1944) prowadził pierwsze hemodializy przy użyciu sztucznej nerki, a Gibbon jako pierwszy w 1953r. z powodzeniem zamknął ubytek w przegrodzie międzyprzedsionkowej u młodej kobiety przy pomocy techniki całkowitego pozaustrojowego obiegu krwi.

Kolejną, aktualną współcześnie, przesłanką badań jest potrzeba okresowego lub permanentnego przejęcia części pracy hemodynamicznej ostro lub przewlekle niewydolnego serca w przebiegu procesu chorobowego. W tej dziedzinie przełomem stało się pierwsze skuteczne zastosowanie balonu wewnątrzaortalnego, wykonane przez Kantrowitza w 1967r. najszerzej stosowanego obecnie klinicznie urządzenia mechanicznego wspomagania serca nie zaliczanego oficjalnie do kategorii pomp wspomagania serca, ze względu na całkowicie odmienną koncepcję działania i ograniczony do 25% maksymalny poziom hemodynamicznego wsparcia serca. W 1984r., kiedy Wojewódzki Ośrodek Kardiologii rozpoczął swoją "działalność" posiadał dwa tego rodzaju urządzenia. Obecnie po dwudziestu latach, w Śląskim Centrum Chorób Serca posiadamy siedem najnowszej generacji balonów do kontrpulsacji wewnątrzaortalnej i zdecydowanie częściej kardiolodzy i kardiochirurdzy sięgają po ten rodzaj wspomagania. Dzisiaj mamy także do dyspozycji najnowszy sposób wspomagania krótkoterminowego z zastosowaniem pompy centryfugalnej (BIOPUMP) oraz wspomagania długoterminowego- sztucznych komór serca (POLVAD/POLTAH). Nowoczesne oddziały Intensywnej Terapii nie funkcjonują obecnie bez stosowania hemodiafiltracji. Tu także znaleźliśmy swoje miejsce i współpracujemy w tej dziedzinie z oddziałami: POP, OIOT, R, POP dzieci oraz czasami poza naszym ośrodkiem. Aktualnie w SCCS Pracuje 9 dyplomowanych perfuzjonistów o wysokich kwalifikacjach zawodowych. W tym roku po raz pierwszy odchodzi na emeryturę perfuzjonista. Jest nią pani Aleksandra Kos z naszego ośrodka.

/\
SCCS na Facebook'u

Fundacja Śląskiego Centrum Chorób serca

KRS 0000219230



Podaruj 1% Podatku

Dziękujemy za pomoc
Chorym i naszemu Szpitalowi